برای کسی که می داند و نمی داند ....

رفتي و مرا با دلتنگي هايم تنها گذاشتي !

رفتي ٬ در فصلي که تنها اميدم خدا بود و ترانه و تو

تو که دستهايت سايه باني بود بر بي کسي هاي من ...

تو که گمان مي کردم از تبار آسماني و دلتنگي هايم را در مي يابي

تو که گمان مي کردم ساده اي و سادگي ام را باور داري 

و افسوس که حتي نمي خواستي هم قسم باشي ...

افسوس رفتي ... ساده ،

ساده مثل دلتنگي هاي من و حتي ساده مثل سادگي هايم !

من ماندم و يک عمر خاطره و حتي باور نکردم اين بريدن را

کاش کمي از آنچه که در باورم بودي ، در باورت خانه داشتم !

کاش مي فهميدي صداقتي را که در حرفم بود و در نگاهت نبود !

رفتي و گريه هايم را نديدي و حتي نفهميدي من تنها کسي بودم که ....

قصه به پايان رسيد و من هنوز در اين خيالم که چرا به تو دل بستم

و چرا تو به اين سادگي از من دل بريدي ؟!!

که چرا تو از راه رسيدي و بانوي تک تک اين ترانه ها شدي ؟!!

ترانه ها يي که گرچه در نبود تو نوشته شد اما فقط و فقط برای تو بود ...

برای تو که سادگي ام را باور نکردي !

گناهت را مي بخشم !

مي بخشمت که از من دل بريدي ...

و حتي نديدي که بي تو چه بر سر اين ترانه ها مي آيد  !

 تو که اعتنا نکردي به حرمت ترانه هايي که تنها سهم من از چشمانت بود !

به حرمت آن شاخه ي گل سرخ که لاي دفتر ترانه هايم خشک شد !

قصه به پايان رسيد ....

و من همچنان در خيال چشمان سياه تو هستم که ساده فريبم داد !

قصه به پايان رسيد و من هنوز بي عشق تو از تمام روياها دلگيرم .....