چقدر این مرد چتر به دست شبیه من است ...

که ایستاده ام و رفتنت را تماشا می کنم ...

ساده نیست ها ...

ولی گریه نمی کنم ...

آخر تو پریشان اشکهای من می شوی ...

پس نه ! من فقط منتظرت می مانم ...

با بغضی که نمی شکند ...

روزی می رسی و این بغض می شکند ...

برای برگشتنت ...

می شود بغض شادی ...

باور کن ...

من ایمان دارم که روزی به من می رسی ...

لطف کن وقتی برگشتی لبخند بزن ...

دلم برای خنده هایت تنگ می شود ...

برای اشکهایت ...

برای آرزوهایمان ...

برای خاطره هایمان ...

می خواهم از تو ابدیت بسازم ...

هيچ كس ...

آنگاه كه تنها تو را وعده ي مهر مي دادم ،

ديگر هيچ جاني را بهايي نبود ...

و نيست !

معنا شدن ثانيه ها در توست ...

پيمانها را شكستن بهانه است ...

بهانه ي تو و نداشتنت !!!

غنچه‌ی پر پر من، گل من

من اما هنوز می خواهم بدانم در آن لحظه‌های دردناک که زندگی درون سینه‌ات پرپر می‌زد به چه فکر می‌کردی ؟

و چشمانت...

آن روشنای مهر و عشق به کجا خیره مانده بود ؟

به ابرهای تیره‌ی خشم و نفرت و بی عدالتی که به سویت می‌آمدند

یا به رنگین کمانی که لابلای پلک هایت  مهربانی و عشق و آزادی را نقش می زدند؟

مگر تو چه کرده بودی ندا ؟

که بی‌قلب ، پروانه‌های گلگون عشق را در درون سینه‌ی پر مهرت گردن زد؟

به من بگو ندا آن هنگام به چه می اندیشیدی؟

به بارش گلبرگهای رنگین چشمهای خواهرانت یا توفان شکوفه در نگاه برادرهایت؟

 به چه می‌اندیشیدی ندا ؟

به نرمه بالهای تُرد پروانه‌ای که هنوز بر سر انگشتانت بود ؟

به چه ؟

تو که جز عشق و مهربانی و آزادی کلامی نگفته بودی ...

بگو ، بگو ، به چه فکر می‌کردی؟

تو که جز آزادی واژه‌ای دیگر بر زبان و ذهن نداشتی ...

بگو ، به چه فکر می‌کردی؟

تو که معنای کینه را نمی‌دانستی ...

فقط مهر و دوستی را می‌شناختی ...

پرنده‌ی کوچک من ، پرنده‌ی بال و پَر شکسته‌ام ، گنجشکک سر بریده‌ام ، مرا و ما را می‌بینی؟

مرا که قطره اشکی شده‌ام برای تو ...

من شرمنده چشمان توام ...

ندا....

سلام مرا به آزادی برسان...

ندا با تمام وجود دوستت دارم ...

سکوت تو فریاد همه ماست ...

کاش هیچوقت این ۲۲ خرداد نمی رسید ...

کاش نمی رفتی بیرون ...

کاش کسی ظالم نبود ...

کاش و فقط کاش ...

کاش من می مردم ...

دلت وقتی که تنها شد

سرود مهربانی با کدامین خسته خواهی خواند

و لبهایت کدامین تشنه را سیراب خواهد کرد

نگاهت را به چشمان چه کس از شوق خواهی دوخت

؟

؟

؟

گرگها خوب بدانند در این ایل غریب

گر پدر مرد تفنگ پدری هست هنوز

گرچه مردان قبیله همگی کشته شدند

توی گهواره چوبی پسری هست هنوز

 آب اگر نیست نترسید که در قافله مان

دل دریایی و چشمان تری هست هنوز...

كاش وقت رفتن چشمانت را مي بستي

                                 آخرين نگاهت جانم را مي سوزاند...

چشمهای ندا چه میگویند ؟

"فردا روز بزرگیه.شاید فردا کشته شوم".

آمدم که بگویم زنده ام ولی خواهرم کشته شد...

آمدم بگویم که خواهرم در دستان دوستانش مرد ....

آمدم بگویم که خواهرم آرزوهایی بزرگ داشت ...

آمدم بگویم که خواهرم که کشته شد سرش به تنش می ارزید ...

که مثل من دوست داشت روزی موهایش را به دست باد بسپارد .....

که مثل من "فروغ" می خواند و دلش میخواست آزاد زندگی کند و برابر ....

و دلش می خواست سرش را بالا بگیرد و بگوید:" ایرانیم"....

و دلش می خواست روزی عاشق مردی شود که موهای آشفته دارد ...

و دلش می خواست دختری داشته باشد که گیسوانش را ببافد و برایش در گهواره لالایی بخواند....

خواهرم مرد از بس که جان ندارد....

خواهرم مرد از بس که ظلم پایانی ندارد....

خواهرم مرد از بس که زندگی را دوست داشت....  

و خواهرم مرد از بس که مردم را عاشقانه دوست داشت.

خواهر عزیزم کاش وقت رفتن چشمانت را می بستی...

آخر آخرین نگاهت جانم را می سوزاند....

خواهرکم بخواب...

آخرین خوابت شیرین...

خاطرم نیست تو از بارانی

یا که از نسل نسیم !

هر چه هستی گذرا نیست

هوایت !

بویت!

فقط آهسته بگو

با دلم می مانی ؟

امشب همه چیز رو به راه است

همه چیز آرام.....آرام  ... باورت می شود ؟

دیگر یاد گرفته ام شبها بخوابم " با یاد تو  "

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

راه رفتن در این دنیا را هم بدون تو یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم !

یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم ..بی صدا کنم !

تو نگرانم نشو !!

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی !

یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و به یاد تو !

یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن...

و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام که بی تو بخندم.....

یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت....!

یاد گرفته ام ...که دیگر عاشق نشوم به غیر تو !

یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم ....

و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !

اما هنوز یک چیز هست ...که یاد نگر فته ام ...

که چگونه.....! برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...

و نمی خواهم که هیچ وقت یاد بگیرم ....

تو نگرانم نشو !!

"فراموش کردنت" را هیچ وقت یاد نخواهم گرفت ....

پیش از آنکه تو را ببینم و با تو همسفر جادهای زندگی شوم ....

پیش از آنکه تو بیایی و مرا از حال و هوای دل گرفته ام رها کنی ، معنی واقعی عشق را نمی دانستم و عشق برایم بی معنا بود .....

پیش از آنکه تو بیایی قلب من بازیچه ای بیش نبود ....

روزی صدها بار می شکست و آرزوی یک لحظه تنهایی می کرد !

عزیزم تو آمدی و هوای قلبم را بهاری کردی ...

تو را برای همیشه لایق قلبم می دانم !

عشق را با تو شناختم ای یار همیشه وفادارم ...

همیشه ماندگارم !

تو یک عشق جاودانه ای ...

عشقی که هیچگاه نمی میرد و نمی سوزاند قلبم را !

پیش از آنکه تو بیایی آرزوی تو را داشتم ...

روزی صدها بار تو را از خدا می خواستم !

تو آمدی با عشق ...

آمدی هدیه کردی به من محبتهایت را و قلبم را عاشق قلب مهربانت کردی !

هر چه بخواهم از خوبیهای تو بگویم نمی توانم ...

تو بهترینی عزیزم....

تویی عزیز دلم .....

تو یعنی عشق یک عشق بی پایان .......

چه صفایی دارد این زندگی با تو ....

چه لذتی دارد لحظه های عاشقی در کنار تو ....

چقدر تو مهربانی ....

حالا که عشق را با تو شناخته ام بگذار بگویم که عاشقت شده ام ...

حالا که معنای دوست داشتن را به من یاد دادی بگذار بگویم که دوست دارم.....

حالا که زندگی تنها با تو شیرین است بگذار بگویم بدون تو هرگز نمی توانم .....

هیچوقت تنهایت نمی گذارم ....

با تو می مانم تا لحظه ای که در این دنیا مهمانم!

عشق را با تو شناختم

عشق را تنها با تو می خواهم....

تو را دوست نمي دارم ، نه تو را دوست نمي دارم

ولي هنوز غم و اندوه فراوان قلبم را مي فشارد و بر آسماني كه در بالاي سر تو جا دارد و ستارگان ساكت و آرام آن كه از ديدن تو شادمان به نظر مي رسند رشك مي برم .

تو را دوست نمي دارم ولي نمي دانم به كدام علت آنچه را كه نسبت به من روا داشته اي در نظر من پسنديده جلوه مي كند

هنگامي كه در گوشه انزوا افسرده نشسته ام آهي سرد از سينه ام بيرون مي آورم ، چون مي دانم هيچ كدام از آنهايي را كه دوست مي دارم مانند تو نيستند .

تو را دوست نمي دارم ، ولي نيمه شب ديده مي گشايم به ياد چشمهاي تو كه فروغ آن اعماق روح را منور مي سازد ،

به آسمان مي نگرم ،

مي دانم تو را دوست نمي دارم ،

ولي افسوس.....

ديگران به دل دردمند و گرفتار من مي خندند ، اكثر اوقات مي بينم كه تبسم كنان از كنارم مي گذرند ، مي داني كه چرا لبخند مي زنند ؟

چون مرا مي بينند به جايي كه تو هستي خيره خيره مي نگرم .

سراغم را نمیگیری

امشب به وسعت تمامی شبهایی که تو را نداشتم.....

دلم به حال تنهایی خود سوخت.....

در کنار پنجره ام رویای دوست داشتنت را......

به دست اشکهایم می سپارم .....

تا همچون تو در خاطراتم مدفون شوند......

میخواهم تنهایی ام را به آغوش گرمی بفروشم.....

نه به آن مفتی که تو خریدی ......

به بهای سالهای باقی مانده از آینده ام!!!!

در آغوشم بگير بگذار براي آخرين بار گرمي دستت را حس كنم

و مرا ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز كنم

نگاهم كن و التماسم را در چشمانم بخوان

قلبم به پايت افتاده است نرو

لرزش دستانم و سستي قدمهايم را نظاره كن

تنها تو را مي خواهم بگذار دوباره در نگاهت غرق شوم

و بگذار دوباره در آغوشت به خواب روم

نرو.....

نگذار دوباره تنها شوم....

بوي خوش بي وفايي..............................

سلامي به زيبايي انتظار و به وسعت سكوت................

مي نويسم....

آري مي نويسم تنها به ياد او و براي او ... مي نويسم به ياد روزهاي شيرين انتظار ، به ياد لحظه هاي فراق و چشمان منتظر...................................................................................

مي نويسم به ياد او كه عشق را در نهان خانه ي جانم گذاشت و واژه ي شيرين انتظار را به من آموخت .

به راستي كه انتظار چه زيباست ...چه زيباست آن چشماني كه هر شب چشم به راه معشوق مي ماند و چه پاك و مقدس است آن دلي كه هر لحظه براي معشوق
مي تپد . زندگي آن لحظه اي است كه منتظر ، خود را در زير سايه ي معشوق بيابد ، معشوقي كه تمام هستي ام تنها با وجود او معنا پيدا مي كرد .

معشوقي كه نام قشنگش كبوتر دلم را ديوانه وار به شوق پرواز در مي آورد .

بگو..............

از چه فرار مي کني ؟

ازخودت يا از فردا و يا از خاطره اي به نام مهتاب....!؟

نگريز !!!

از هيچکدام نمي توان گريخت . 

از من تا تو

همانقدر فاصله است

که از عشق تا من 

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

خواستم زندگی کنم راهم را بستند ..

خواستم ستايش کنم گفتند خرافات است ..

خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است ..

گريستم گفتند بهانه است ..

خنديدم گفتند ديوانه است ..

دنيا را نگه داريد ، می خواهم پياده شوم ..

                                                                   ( دکتر شريتی )

قصه غصه ما

تو در آن رخت سپيد ، با دو صد عشق و اميد

عازم خانه بختت شده اي

همه جا هلهله و شادي و شور                                       

همه جا غرق به نور

دست زيباي تو در دست دگري است

و دل تنگ من از غصه چو يک کاسه خون

از کنارم چو غريبان دگر مي گذري ، خوش و بش مي کني و مي پرسي که

 چرا غمگيني؟

و به چه مي انديشي؟!

تو بگو اي همه هستي تو بگو

تو بگو ؛ اي که عروس دگراني ؟ تو بگو ؟

تو بگو ؛ من به چه مي انديشم و چرا غمگينم ؟!...

من نه عاشق هستم و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

من خودم هستم

و یک حس غریب که به صد عشق و هوس می ارزد .

آنقدر مستم که از چشمم شراب آید برون !!!!

خواهم آمد امشب..

یادت نرود..

باز بگذار کمی پنجره را ..

و بمان بیدار ..

یادت نرود! ..

می رسم تا دم آن لحظه که اسمم آرام..

بر لبت می خندد..

و همان دم که سکوت..

با صدای ساعت می رقصد..

می تپد قلبت در ثانیه ها..

شعر سهراب بخوان..

تا بیاید ماه بالای سر ِ تنهایی..

چشمهایت را برایم خیس بگذار..

و یادت نرود..

خواهم آمد امشب

کسی این روزها میمیرد

و تو چه زیبا

نزدیکی های خانه ام

هلهله میکشی ،

بگذار این مرگ ، مرگ ِ دچار شدن باشد ،

مرگ ِ دچار شدن تو به او ،

مرگ دچار شدن تو به هر کس . . .

چه احساسی داشتی

وقتی دختر باکره ای رو در آغوش گرفته بودی و به دست نخوردگیه اندامش فکر می کردی؟

و بعد چه احساسی داشتی

وقتی که با وجود اون ارضا شده بودی و حالا اون دلش می خواست باهات حرف بزنه!

و تو انقدر خسته بودی که به خواب رفته بودی...

چه احمقانه بود تضاد خواسته هامون!

تلاش من برای کاشتن یه احساس تو سینه ات

و تلاش تو برای برداشتن یه مانع برای عریانیه سینه ام...